Bijzonder weekeinde

Afgelopen weekeinde (in de DTS is dit zondag en maandag) hebben we voor het eerst écht de toerist uitgehangen. We hadden namelijk bezoek! Hielke, een oud collega van Henk, is samen met zijn vrouw Annemieke en hun vrienden Bjorn en Jeanine (uit Spakenburg!) aan het backpacken in Zuid-Amerika. Ze hebben ons opgezocht en één nachtje op de base geslapen.

Nadat we zondag een rondje in het centrale park hadden gelopen hebben we wat gedronken in een restaurant bovenin een hotel met uitzicht over de stad. ’s Avonds zijn we in één van de kerken geweest waar YWAM veel mee samenwerkt.

DSC01584

 

Vandaag hadden we een auto gehuurd en zijn we richting de hoogste berg van Zuid-Amerika gaan rijden, de Aconcagua (6962m). Tamara, één van de meiden van onze DTS, heeft op Micha gepast. Het was echt een supermooie tocht. We waren eerder nog niet buiten de base en de stad Mendoza geweest. We reden door afwisselende landschappen, soms surrealistisch door de verschillende kleuren en vormen rotsblokken. De foto’s doen eigenlijk geen recht aan hoe mooi het was!

samen

Liefs weer uit Argentinië!

YWAM en de DTS

We zijn vandaag een maand in Argentinië. Hoog tijd om wat meer over YWAM en de DTS te vertellen!

Jeugd met een opdracht (YWAM) werd opgericht in 1960. De oprichter was een Amerikaan die tijdens een evangelisatiereis een visioen had gekregen. Daarin spoelden golven aan op het strand. Het strand veranderde in een kaart met daarop alle continenten en de golven werden jonge mensen die overal het goede nieuws brachten.

De oprichter had de visie dat niet alleen volwassenen met een afgeronde theologische studie het evangelie aan anderen kunnen doorvertellen, maar dat ook jonge mensen hierbij betrokken konden zijn. In de eerste jaren stuurde de organisatie vooral teams tijdens vakanties naar het buitenland, later kwam het idee om een school op te richten voor Evangelisatie en dat was het begin van de Discipelschap Training (DTS). In een DTS volg je drie maanden lessen en daarna ga je 2 of 3 maanden aan de slag.

Vandaag de dag heeft YWAM ongeveer 1.100 vestigingen wereldwijd, waar ongeveer 18.000 mensen fulltime als vrijwilliger werken! Naar schatting doen elk jaar 25.000 mensen mee aan korte-termijnactiviteiten. YWAM is een interkerkelijke organisatie. Zondags vertrekken hiervandaan gezinnen naar verschillende kerken in de buurt. Er is éénheid is het gezamenlijke doel om God te leren kennen en om Hem bekend te maken.

De lessen die we hier krijgen zorgen ervoor dat we meer Bijbelkennis krijgen, en God daardoor beter leren kennen en Hem meer gaan liefhebben. Ook wordt je aangemoedigd om dingen op te ruimen die tussen jou en God in staan. Daarnaast hebben we bijvoorbeeld een les in apologetiek gekregen: het verdedigen van je geloof (1 Petrus 3:15 Vraagt iemand u waarop de hoop die in u leeft gebaseerd is, wees dan steeds bereid om u te verantwoorden).

Als wij God zoeken, mogen we dichterbij Hem komen en Hem beter leren kennen. Hij openbaart zich niet door wonderen, maar Hij wil dat we Hem zoeken. (Psalm 14:2, Heb 11:6 en Jak 4:8) Met argumenten kun je dus ook niet iemand overtuigen van het bestaan van God, maar je kunt wel laten zien dat de Bijbel een hele speciale verzameling van boeken is. Zo worden er dingen in de oudere boeken voorspeld, die later zijn uitgekomen. Honderden jaren voor Jezus’ komst op aarde schreef de profeet Micha bijvoorbeeld over zijn komst en voorspelde hij waar Jezus geboren zou worden. In Jeremia 23:5 was voorspeld dat Jezus een nakomeling van David zou zijn. In Jesaja 53 wordt al over het offer dat Jezus zou brengen verteld.

Ook ondersteunen archeologische vondsten het bestaan van verschillende steden en namen die in de Bijbel worden genoemd (en dat zijn er in totaal heel veel). Als je hierin geïnteresseerd bent kun je de alleronderste alinea lezen over het verhaal van William Ramsay.

 

magw

Gisteren moesten we ons eerste book report inleveren en presenteren. Ik voelde me net weer 15 toen ik de avond van tevoren tegen de deadline in mijn verslag afmaakte en de computer ook nog een keer uitviel. Henk vroeg zich af wat hij verkeerd had gedaan dat hij op zijn 35e zat te knippen en plakken voor een ‘creative cover of the book report’. 😉

Het is alweer laat en ik wil geen afschrikwekkende lange verhalen schrijven, dus een volgende keer ga ik weer verder. Morgen gaan we helpen in de soepkeuken die YWAM draait voor de daklozen in de stad Mendoza en Henk doet daar een klein woordje.
Bedankt voor de lieve reacties op onze vorige berichten, erg leuk om te lezen!

Liefs uit Argentinië!

William Ramsay was known for his careful attention to New Testament events, particularly the Book of Acts and Pauline Epistles. When he first went to Asia Minor, many of the cities mentioned in Acts had no known location and almost nothing was known of their detailed history or politics. The Acts of the Apostles was the only record and Ramsay, skeptical, fully expected his own research to prove the author of Acts hopelessly inaccurate since no man could possibly know the details of Asia Minor more than a hundred years after the event—this is, when Acts was then supposed to have been written. He therefore set out to put the writer of Acts on trial. He devoted his life to unearthing the ancient cities and documents of Asia Minor. After a lifetime of study, however, he concluded: ‘Further study . . . showed that the book could bear the most minute scrutiny as an authority for the facts of the Aegean world, and that it was written with such judgment, skill, art and perception of truth as to be a model of historical statement’ (Wikipedia)

Micha 1 jaar

Wat gaat de tijd snel! We zijn alweer bijna een maand hier. Er is genoeg om over te vertellen, maar een hoogtepunt was toch zeker Micha’s verjaardag!

Een eerste verjaardag wordt hier groots gevierd (waarschijnlijk omdat in het verleden veel kindjes stierven voor hun eerste verjaardag) en heeft een speciaal thema. Dus van tevoren kwam de schooldirectrice bij mij informeren waar Micha van houdt. Behalve van eten wist ik op te noemen dat Micha dieren leuk vindt. Hier op het terrein zijn honden, een kat, een paard en ganzen en Micha vindt ze allemaal interessant en is nergens bang voor.

We hadden dus de hele base uitgenodigd voor een feestje op maandagmiddag. Die dag had ik met onze schooldirectrice afgesproken dat we een half uur van tevoren, om 4 uur, het klaslokaal zouden gaan versieren. Dus toen er om 16.20 nog niemand was, was ik teleurgesteld. Blijkbaar was het toch niet zo belangrijk. Maar al snel bleek dat de schooldirectrice thuis de laatste hand legde aan de cupcakes die ze gemaakt had voor het feestje en dat ze van tevoren met een anderen speciale decoratie bedacht had, zelfs inclusief stickers voor de colaflesjes en uitdeelzakjes voor de kinderen! Natuurlijk had ik al kunnen weten dat de afgesproken tijden hier niet zo gelden als in Nederland. Er kwamen nog wat anderen om te helpen met het klaarzetten en we hadden tijd genoeg voordat iedereen kwam. Ik vond het heel speciaal dat onze schooldirectrice samen met anderen hier zoveel aandacht en tijd aan besteed had! Ik voelde ons echt welkom en geliefd. 🙂

Dus we werden verrast met een dierenthemafeestje! Veel mensen brachten zelf ook nog wat lekkers mee, dus het was een echt Argentijns eetfestijn. Toen het klaslokaal aardig volgestroomd was zei de schooldirectrice tegen mij; ‘Oké, jullie kunnen nu beginnen.’ Ik wist niet dat er een begin aan het feestje zat, dus ik zei: ‘Oké, dus we gaan de taart aansnijden?’. Maar nee, dat gebeurde meestal pas aan het eind of halverwege het feestje. Het begin was een woordje van de ouders met een gebed. 🙂 Natuurlijk! Dus ik bedank de mensen voor hun komst en Henk bidt en daarna viel men aan op het eten. Toen het eten op dreigde te gaan raken, was het tijd om de taart aan te snijden. Maar natuurlijk niet voordat er speciaal voor de jarige gebeden werd; dat hij een goede tijd mag hebben in Argentinië en joy mag geven aan Gods hart en aan de nations! 🙂

MICHA bday klein

Daarna mochten we traditioneel de kaarsjes uitblazen en de taart aansnijden. Helemaal leuk! Voor Micha hadden we in de stad een plastic loopautootje gekocht. Een simpel ding en ik weet niet hoe lang hij het vol houdt, maar op een plek waar iedereen eenvoudig leeft van giften, konden wij natuurlijk niet met een groot cadeau aankomen. Er wonen hier geloof ik zo’n 50 mensen permanent die betrokken zijn bij verschillende ‘ministries’. De ministries zijn bijvoorbeeld: het organiseren van activiteiten en evangelisatie in de vrouwengevangenis vlakbij, het geven van lessen over hygiëne, seksualiteit en huiselijk geweld op scholen en het runnen van een soepkeuken voor daklozen in de stad. Ook zal er binnenkort een groep mensen vertrekken naar Equador om te gaan helpen na de aardbeving. De school is maar één van de onderdelen van de base. De mensen leven hier in kleine huisjes, vaak met gedeelde keukens en badkamers. Aanstaande maandag is er weer een kinderverjaardag van een jongetje dat 5 wordt. Zijn moeder had de taart voor Micha gebakken, dus ik vindt het leuk om een leuk cadeautje voor dit jongetje te kopen en ik had aan zijn moeder gevraagd wat hij leuk vindt. Daarna vroeg ik of zij al een cadeau voor hem gekocht hadden, maar toen vertelde ze dat ze waarschijnlijk het cadeau volgende maand zouden geven, omdat ze deze maand de onkosten voor het feestje ook had. Ik vind het wel indrukwekkend dat mensen zo uit Gods hand leven en luxe en comfort hebben opgegeven (deze vrouw komt oorspronkelijk uit Finland) voor het dienen in verschillende ministries!

Nadat we 7 maanden in Zuid-Afrika waren geweest, zeiden mensen soms wel tegen ons dat ze ons nog wel voorgoed naar een project in het buitenland zagen vertrekken. En wij hebben het er samen wel eens over dat we graag de allerarmsten zouden willen helpen. Maar nu ik terug kijk naar mijn eerste reactie toen ik ons huisje hier zag, moet ik toch wel bekennen dat ik niet weet of ik er wel klaar voor zou zijn. Ook hier genieten we van kleine uitstapjes naar de stad en drankjes op een terrasje, maar toen ik diezelfde Finse jonge vrouw vroeg welke uitstapjes zij weleens gemaakt had, behalve naar de stad, hield het wel op met in vele jaren één keer naar een plek met heetwaterbronnen, hier een uur met de auto vandaan. De mensen wonen hier niet voor het avontuur of het mooie land, maar echt om God en anderen te dienen en dat is heel bijzonder om te zien.

Na het feestje kreeg ik ook nog een tas met warme kleertjes voor Micha, van een moeder van een jongetje die wat ouder is dan Micha. Hier trekken ze de kindjes als het onder de 15 graden wordt mutsen en tweede broekjes aan, dus waarschijnlijk vinden sommigen Micha wat zielig (die overigens al flink begint te zweten als hij met zijn jas aan in de wagenzak zit). Natuurlijk vond ik het erg lief dat ze de kleertjes aan mij gaf. Micha kruipt hier op zanderige betonnen vloeren, dus zijn kleertjes zijn elke dag vies. Ook zullen de broekjes het wel niet lang vol houden. Wij doen Micha nu dus ook regelmatig twee broekjes aan, om zijn knietjes te beschermen. 🙂

Alweer een heel verhaal, over Micha ’s verjaardag met wat omzwervingen en ik heb nog veel meer te vertellen, dus misschien schijf ik nog wel een keer dit weekeinde.

Een lieve groet uit Argentinië en een fijn Pinksterweekeinde toegewenst!

 

Onze eerste lesweek

Hier weer een bericht uit Argentinië! We zijn alweer bijna twee weken hier en we raken langzaamaan gewend aan onze nieuwe omgeving en het nieuwe ritme.

De schoolactiviteiten en lessen zijn afwisselend. De lessen worden gegeven door verschillende leraren. De inhoud van de eerste lesweek was heel praktisch: hoe zal de DTS er ongeveer uitzien, waarom is het belangrijk om stille tijd te houden, waar vinden we daarvan voorbeelden in de Bijbel, hoe kun je een cultuurschok herkennen en wat kun je vervolgens doen. Ook zijn we samen naar de stad gegaan, zodat we daar wegwijs konden worden gemaakt en zodat we weten hoe het reizen met de bus gaat. Het rooster zoals ik het in mijn eerste bericht beschreef klopt niet helemaal; op woensdag avond is er geen les, maar komen we informeel bij elkaar in kleinere groepen: de chicas en chicos apart. 🙂 Op donderdagavond is er ook geen les, want dan is er een base-brede avond met worship, een overdenking en intercession (gebed voor anderen).

IMG-20160501-WA0006

Zaterdag werden we verdeeld in twee groepen. Ik ben op de base gebleven, waar een activiteit werd georganiseerd voor de kinderen uit de kerken in de omgeving. Het was een leuk programma met toneel, dans, spelletjes en een Bijbelopdracht, maar er waren helaas niet zoveel kinderen gekomen. Henk heeft met een groepje geholpen op de plek waar op dit moment het buurtcentrum gebouwd wordt.

Gisteren zijn we samen naar de stad gegaan. Aanstaande maandag is Micha jarig, dus we hebben een cadeautje voor hem gekocht en papier om een slinger te maken. Maandagmiddag nodigen we de hele base uit om een taartje te komen eten in het klaslokaal. Het was lekker om er even samen uit te zijn.

Met Micha gaat het goed! Hij gaat hier laat naar bed, maar slaapt dan ook lang door. Hierdoor kunnen wij ons ‘s morgens eerst zelf klaar maken en hebben we lekker de rust om stille tijd te houden. Daarna gaat Micha mee naar het leslokaal, waar hij aan het einde van de ochtend een klein tukje doet in de wagen. De laatste lesdagen heeft iemand van de staff ons geholpen door even een klein rondje met Micha te gaan lopen als het tijd is om te gaan slapen. ’s Middags heeft Henk service time en ben ik thuis met Micha: hij kan dan lekker in zijn eigen bedje een dutje doen. Mijn service time is ’s avonds na het eten het opruimen van de keuken en de afwas.

De base is ruim opgezet en we lopen heel wat af van ons huisje naar het ontbijt, naar ons huisje, naar het leslokaal, naar de lunch, naar ons huisje, enz. Dat is geen straf, want het is hier prachtig met veel groen en het is lekker om veel buiten te zijn. Zondag zag ik monninksparkieten in een boom vlakbij ons huisje! 🙂 De wijk waar we in wonen is een achterstandswijk. Er zijn veel honden op straat en de auto’s die er rond rijden zijn verroeste oude bakken die veel herrie maken.Vanmorgen zijn we meegegaan met het uitdelen van voedselpakketten. Je ziet dan dat er hier ook veel mensen in een krotje in armoede leven.

101MSDCF

 

Zondagavond ben ik met een paar andere ‘studenten’ naar de kerk gegaan met de bus. Een heel gedoe, want het bleek dat niemand echt de weg wist. We waren te vroeg uit de bus gestapt en daarvandaag was het nog 25 minuten lopen. Na de kerkdienst kregen we geld van iemand van de kerk om de taxi terug te kunnen nemen. 🙂

Na de lesfase van 3 maanden gaan we op outreach. Op dit moment zijn de staffleden aan het bidden om richting te krijgen over de locatie van de outreach. Ecuador is genoemd, om daar te helpen na de aardbeving. Ook Honduras is genoemd, omdat daar onder begeleiding van onze base een nieuwe base is opgezet.

Als je voor ons wilt bidden, héél graag. We zijn nog steeds op zoek naar een goed ritme, waarin wij en Micha maximaal kunnen genieten van onze tijd hier.

 

Een paar foto’s

13095832_1013852812041541_767676297189662698_n

De opening van de dts. (Zie voor meer foto’s mijn facebook)

 

IMG_20160427_143858

Koningsgroetjes uit Argentinië. 🙂 De kinderstoel vonden we in een kleine buurtwinkel en voelt als een cadeautje van God.

 

IMG-20160427-WA0010

Onze dts groep

 

IMG_20160427_142400

Kaartje van de schooldirectrice

 

IMG_20160427_223701

Micha in zijn speelhoekje tussen de badkamerdeur en een koffer. 🙂