Liefs uit Lima

Het is alweer even terug dat we iets op de website gezet hebben, maar de video die ik vorige keer gepost had geeft denk ik wel een goede indruk van wat we in Honduras gedaan hebben. Het kamp van Youth for Christ was echt een hoogtepunt.

Een ander hoogtepunt was een spelletjesmiddag voor kinderen. Deze middag werd als evangelisatieactviteit georganiseerd door een lokale kerk. ’s Morgens gingen we eerst de wijk in om de kinderen uit te nodigen.

Toen we een flyer ophingen bij een buurtwinkeltje zei de dame van de winkel dat ‘hier beneden’ ook kinderen waren. Ik keek in de richting die ze wees en zag een gammele trap waar je af kon dalen naar een plek waar zo te zien het riool uitkwam. Het stonk en het was vies en ik had mijn kerksandalen aan, dus ik had niet veel zin om naar beneden te gaan. Ik zag beneden wel een krotje staan en ik begreep dat het een avontuurlijke plek was voor kinderen om te spelen, maar aangezien ik nu geen kinderen zag of hoorde leek het me niet nodig om er te gaan kijken. Maar terwijl ik nog bedacht dat mijn kinderen daar niet zouden mogen spelen, liep iemand anders van mijn groepje al naar beneden.

Hij liep op het krotje af en vervolgens bleek dit geen speelplek te zijn, maar het huis van een gezinnetje. En de dame was blij met de uitnodiging voor een leuke middag voor haar dochter. Haar dochter zag er duidelijk niet gezond uit en later begreep ik dat ze kanker had. Daarna kwamen we een vader met dochter tegen en het meisje riep tegen mij ‘Ik ken jou!’ en ze begon het liedje te zingen dat ik afgelopen zondag in de kinderbijbelklas van de kerk aan de kinderen geleerd had. Ze hoorde bij de kerk die de spelletjesmiddag organiseerde en zou ook komen.

We liepen verder en achter het krot bleken nog meer mensen te wonen en we konden dus nog meer kinderen uitnodigen. Toen we daarna weer naar boven liepen vroeg ik me af wat me nou eigenlijk tegen had gehouden om hier naar beneden te lopen. De kinderen die we hier hadden uitgenodigd gun je het meest een leuke middag.

2016-10-01_22-33-22

’s Middags openden wij als YWAM team de middag met een paar (grappige) toneelstukjes met een boodschap en daarna waren er allerlei spelletjes en een Bijbelverhaal. Ik was leidster van een groepje waarin een meisje zat van een jaar of 13. Ze bleef telkens om me heen hangen en was niet op haar mondje gevallen. Het leek me een slim meisje. Ze vroeg me hoe Nederland eruit ziet en toen ik in mijn antwoord zei dat ik Nederland wat minder mooi vind dan het groene Honduras trok ze haar wenkbrauwen hoog op. Ze moest niet veel van haar eigen land hebben. Er waren weinig kansen op werk zei ze, je kan kleding of eten langs de weg gaan verkopen en daar houdt het mee op. Ik heb geprobeerd haar aan te moedigen om goed haar best te doen op school en om een droom te hebben voor haarzelf, want wat ze dan wel zou willen wist ze ook niet.

Wat mijzelf verder vooral opviel aan Tegucigulpa, de hoofdstad van Honduras, was hoe alles aangepast was aan de hoge criminaliteit. Zelfs in doodgewone winkeltjes stond een bewaker met een dik geweer of stond alle koopwaar achter tralies. Als het donker werd moesten we zorgen dat we thuis waren, want na 7 uur ’s avonds reden er geen busjes of taxi’s meer vanwege de (on)veiligheid op straat. De upper class woont in bewaakte vestigingen en de middle class woont in afgesloten wijken die bewaakt worden met slagbomen. Toch hebben wij ons geen moment onveilig gevoeld. De criminaliteit speelt zich vooral af in bepaalde wijken waar de drugsbendes regeren. Onze wijk was in principe veilig en wij gingen er ’s avonds niet zomaar op uit.

Verder is Honduras dus een prachtig land qua natuur. Misschien komen we later nog eens terug om de jungle en de stranden te bezoeken.

Na onze tijd in Honduras zijn we terug gekomen naar Mendoza voor de afsluiting van de DTS. Na de diplomering zijn we nog met onze groep uit eten gegaan en toen was het tijd om afscheid te nemen. We hebben samen een bijzondere tijd gehad en vrienden voor het leven gemaakt. Het is vreemd om afscheid te nemen van vrienden die zo ver weg wonen en waarvan je niet weet of je ze ‘aan deze kant’ nog een keer tegen zult komen.

2016-10-01_22-49-03

Één van hen, Cintia, komen we zeker nog tegen, want zij woont in Lima in Peru, waar we nu zijn. In Nederland hadden we al het plan gemaakt om via Peru terug te reizen om Willem en Erna te bezoeken en om de terugreis in tweeën te breken. Toen onze vlucht gewijzigd werd, mochten we onze terugreisdatum aanpassen en hebben we onze tijd in Lima iets verlengd om ook nog een week met Cintia op te kunnen trekken.

Willem en Erna wonen nu 16 maanden in Lima en werken mee in een project in een sloppenwijk. Vandaag gingen we voor het eerst met ze op pad. Elke zaterdag organiseren ze een ochtend voor de tieners in de kerk met spellen, een bijbels thema en persoonlijke aandacht. Er waren ruim 20 tieners die enthousiast meededen. ’s Ochtends komen er al ruim op tijd jongeren binnen druppelen en ook na het programma blijft een groot gedeelte nog even hangen in het jeugdhonk van de kerk. Ik kan me voorstellen dat er verder ook niet heel veel voor ze te doen is. Heel gaaf dat ze hier wekelijks terecht kunnen voor gezelligheid en het leren kennen van God!

Hoe ik de wijk zou omschrijven? Stof en zand en nog meer stof en nog meer zand. De bergen om de wijk heen zijn ook echte woestijnbergen zonder begroeing. Doordat alles onder een laagje zand zit is het een kleurloos gezicht. Ik kan me voorstellen dat Willem en Erna vertellen dat ze af en toe de groene Nederlandse weilanden missen.

2016-10-01_23-00-43

We verblijven hier in ‘het zendingshuis’, waar korte termijn helpers of teams kunnen worden ontvangen. We genieten zeker nog even van deze bonustijd waarin we nog meer mogen gaan zien van het mooie werk van Willem en Erna, maar we hebben ook al veel zin om straks iedereen in Nederland weer te zien en om te laten zien hoe groot Micha ondertussen is geworden, echt een groot verschil met toen we weg gingen.

Veel liefs en tot snel,
Henk en Linda en Micha

Liefs weer, nu vanuit Copan, Honduras!

Onze eerste week in Honduras was niet makkelijk. Eerlijk gezegd was het gewoon best zwaar. Kort na aankomst werd Micha ziek. Hij gaf over en had diarree. Hij wilde niet eten of drinken. De tweede avond was er nog geen verbetering. Micha wilde alleen maar slapen en werd steeds slapper. Daarom besloten we die avond nog naar een kliniek te gaan.

Terwijl we wachtten op vervoer vraagt Henk aan mij “Wat is dat?!” Ik schrik me rot want er zit een schorpioenachtig beest op de muur. Snel pakken we Micha en gaan de kamer uit. Julio, de Ywam-er die hier op Honduras actief is, komt en doodt het beest. Het is een alacran, zegt hij, niet zo giftig als sommige schorpioenen, maar ik voelde me even niet meer op mijn gemak in onze kamer.

We komen laat aan in de kliniek en alles gaat een beetje anders als in Nederland. De dokter wacht ook niet totdat wij, met behulp van vertaling, alles goed begrepen hebben, dus het is lastig om vragen te stellen.

Michakliniek

Daarna duurde het nog even voor Micha op ging knappen. Zelf was ik ook niet helemaal lekker en in ons huisje hebben we geen stromend water, dus schoonmaken, douchen en naar de wc gaan is allemaal wat lastiger. Ook is het wennen aan de hitte.

Henk en ik zijn omstebeurt thuis gebleven bij Micha. Iets waar ik wel erg van genoten heb, was een bezoek aan een basisschool. De juffen en kinderen hadden voor ons een voorstelling voorbereid met traditionele dans en lekkernijen. Daarna hebben we met behulp van korte toneelstukjes verteld over God’s liefde. Een ander toneelstukje ging over identiteit: iedereen is anders en dat is oké!

School

Inmiddels is Micha, God zij dank, opgeknapt. We zijn nu voor een week in een andere plaats, Copan. We verblijven op een locatie waar Youth for Christ bijna wekelijks kampen organiseert. Door kampen en conferenties van kerken en groepen uit de US hebben ze een inkomen, waardoor ze gratis kampen kunnen organiseren voor openbare scholen in arme wijken. De leerlingen en leraren van deze scholen kijken erg uit naar het jaarlijkse kamp op deze mooie plek. Tijdens het kamp wordt het goede nieuws gedeeld. Komende week gaan wij helpen bij zo’n kamp. Ik ga een verhaal vertellen, als ik genoeg voorbereidingstijd heb, hoop ik het in het Spaans te doen!

Deze Youth for Christ locatie is gestart toen de founder te horen kreeg dat hij kanker had en nog zo’n 10 maanden te leven had. Hij besloot te stoppen met werken en fulltime voor Gods koninkrijk aan de slag te gaan. Inmiddels doet hij dit al bijna 20 jaar!

yfcplek

We zijn dus weer op een bijzondere plek! We hebben hier vanmiddag ook een school bezocht. Dat vind ik echt leuk om als team te doen. Ik ga volgende keer proberen om een filmpje hiervan te maken om een indruk te geven.

Liefs!

Evangeliseren in Rio

Ons lange weekeinde in Iguazú was heerlijk. Fijn om even een paar vakantiedagen samen tussendoor te hebben!

Fijn om te weten dat er voor ons gebeden wordt. De lange busreis van Iguazú naar Rio is bijzonder goed gegaan. We hebben mogen ervaren dat God gebeden verhoord. Micha heeft tijdens de reis van 24 uur nog geen 10 minuten gehuild. En opeens leek hij niets liever te doen dan bij ons op schoot te slapen!

We zijn inmiddels alweer een week in Rio. De eerste dag gingen we meteen aan de slag. ’s Morgens organiseerden we spelletjes voor kinderen in een arme buurt. Met daarbij ook een toneelstukje om over Jezus te vertellen.

Micha trekt behoorlijk de aandacht met zijn blauwe ogen
Micha trekt behoorlijk de aandacht met zijn blauwe ogen

’s Middags sloten we aan bij een andere groep die met tientallen vlaggen van allerlei landen over de boulevard bij het olympisch dorp liep en de volgende dag op de Copacobana; de boulevard bij het beroemde strand van Rio. Ze hadden ook dansers en deden kleine optredens. Dit trok nogal de aandacht en als de mensen vroegen wat er aan de hand was, konden we vertellen over de boodschap van onze outreach: vrede voor alle naties.

DSC_1865

DSC_1859

Ik moest zelf best even wennen om met een grote groep op te trekken. Als we met z’n tweeën zouden zijn, zouden we bijvoorbeeld op zijn minst even op een terrasje een colaatje hebben gedronken als je dan toch zomaar op de Copacabana bent! We zouden uit gaan zoeken of we een olympische wedstrijd mee konden pakken. Natuurlijk zouden we een wandeling naar het beeld El Salvador inplannen. Maar nu zijn we in een groep, waarvan een groot gedeelte niet veel te besteden heeft en als we ergens zijn wil de leiding, begrijpelijk, dat we zoveel mogelijk bij elkaar blijven.

Gelukkig kwam kort daarna het besef dat ik hier ook niet ben om de toeristische dingen te doen en had ik wat meer vrede met onze beperkte vrijheid. Gisterenochtend waren we in één van de achterstandwijken van Rio en die ochtend was mijn mooiste moment in Rio tot nu toe. En ik denk veel specialer dan een drankje doen op een beroemd strand of op de foto gaan met El Salvador.

We gingen samen met twee ywam-ers en een dominee, wiens kerk vlakbij de wijk staat. Toen we erheen liepen zei ik nog tegen Henk, dat het niet echt leek alsof we een krottenwijk inliepen, totdat we ineens een zijsteegje in gingen en over een smalle brug liepen. En daar zag Rio er ineens heel anders uit. De straten waren onverhard met overval troep. Er stonden kleine huisjes met kapotte deuren en vreemde verdiepingen. Er liepen honden die er vreselijk uit zagen.

We wandelden door de wijk en de dominee en de ywam-ers spraken heel relaxed mensen aan. Ik kon van het Portugees niets verstaan, maar later hoorde ik van iemand anders dat ze direct to the point kwamen. Niet eerst een praatje maken of erachter komen of de mensen christenen zijn, maar meteen vertellen: zelfs als je denkt dat niemand je ziet, dat niemand om je geeft, God houdt van je!

De mensen die aangesproken werden reageerden heel vriendelijk. Zelfs de jongens die ik (misschien toch een beetje nerveus) als ‘de gangsters’ inschatte, groeten (soms verlegen lachend) terug.

We hadden mooi materiaal om uit te delen: een boekje gelinkt aan de olympische spelen over de wedloop van het leven. Toen er achter ons een vrouw naar buiten kwam, liep ik samen met iemand terug om haar een boekje te geven. Ze had een zoontje, iets ouder dan Micha, die ze buiten in bad zette. We wisselden onze namen uit en ik mocht voor haar bidden. Het was een bijzonder moment voor mij. We hebben goed nieuws en veel mensen, niet alleen in dit soort wijken, kunnen goed nieuws goed gebruiken!

IMG_20160812_171438

IMG_20160812_171517

Daarna kwam iemand naar ons toe om te vragen of we voor een jongen wilde zingen en bidden die gehandicapt was geworden. Natuurlijk wilden we dat, maar de man moest vervolgens geduldig zijn, want overal onderweg hadden we kleine gesprekjes.
Toen we bij de jongen aankwamen, stond de familie en een aantal buurjongens op ons te wachten. Ik vond het eerlijk gezegd hartverscheurend. Het was nog maar een jongetje. Hij zat in een rolstoel en kon een groot gedeelte van zijn lichaam niet bewegen. Hij woont ook niet bepaald in een rolstoelvriendelijke omgeving. Om geen tranen te laten zien bleef ik niet naar de jongen kijken, maar toen ik later terug keek zag ik hoe hij genoot van het zingen en de aandacht! Hij stak voortdurend zijn duim omhoog. Wat had ik daar graag een wonder van genezing meegemaakt, maar misschien was het wonder dat de jongen genoot en dat hij zichtbaar omringt was door de liefde van zijn vader en moeder. Toch vond ik het moeilijk, Jezus heeft toch ook gezegd dat er wonderen zullen gebeuren onder degenen die tot geloof komen? (markus 16) Later die dag las ik in 2 korintiers 1 dat Paulus vertelt dat hij het zeer moeilijk had gehad. God had hun problemen niet zomaar opgelost. Paulus weet dat dat is omdat God wil dat we ons van Hem afhankelijk weten en dat we leren om op Hem te vertrouwen. Als christen hebben we ook altijd de troost dat we mogen weten dat het leven hier in verhouding maar heel kort is. En dat het lijden hier niet opweegt tegen de vreugde die we straks mogen meemaken.
Ik besefte weer hoe belangrijk het is om anderen ook te vertellen van de hoop en troost die we mogen hebben!

Liefs uit Rio!

Laatste week in Mendoza

Hier weer even een berichtje van ons! We zijn vandaag onze laatste week voor vertrek ingegaan! Fijn, na drie maanden terug te zijn geweest in de schoolbanken, zien we ernaar uit om wat we geleerd hebben in de praktijk te gaan brengen.

Vorig weekeinde hebben we als DTS groep nog taarten en muffins gebakken om te verkopen in het park. Sommige van onze medestudenten hebben namelijk nog niet genoeg geld om hun verblijf te betalen tijdens het outreach gedeelte.

Onderweg naar de stad begon de verkoop van taart al in de bus. Eerder hadden we al gezien hoe dat werkt: je vraagt eerst aan de buschauffeur om toestemming, terwijl je hem een stuk taart aanbiedt, vervolgens mag je voorin de bus een reclamepraatje maken of kun je de stoelen langs gaan.

Ikzelf ben niet zo’n geweldige koekenbakker, dus ik heb mijn bijdrage geleverd door kleertjes te verkopen van Micha die te klein zijn geworden.

Desktop2

 

Ook hebben we vorige week, met dank aan het Vrouwen Zendings Comité in Spakenburg, inkopen gedaan voor de soepkeuken. De soepkeuken, die eigenlijk ‘comedor’ heet; dus ‘eetkamer’, is een mooi initiatief van YWAM Mendoza. Elke vrijdagmiddag zijn dak- en thuislozen hier welkom voor een warme maaltijd en een bemoediging vanuit de Bijbel.

Een paar weken terug waren we er voor het eerst bij en toen heeft Henk het praatje gedaan. Daarna kwamen we in gesprek (zo goed en zo kwaad als dat lukt in het Spaans) met één van de bezoekers. Een lieve man die ons foto’s liet zien van zijn familie van wie hij gescheiden was.

Het ging toen zo:
De YWAMers koken op de base en haasten zich om het eten zo warm mogelijk te kunnen uitserveren. De bezoekers staan al bij de deur te wachten. De ruimte is koud en de tafel wordt gedekt met plastic bestek en een mengelmoesje van verschillende oude borden en bekers.

De visie van YWAM is om ‘de eetkamer’ uit te breiden naar:
Een behaaglijke plek waar de mensen van de straat zich op kunnen warmen. De YWAMers bereiden de maaltijd op locatie. Het is een huiselijke plek waar de bezoekers één voor één binnen druppelen. Terwijl het eten gaart kunnen de bezoekers een praatje maken of helpen met de tafel dekken. Op de tafels liggen mooie tafelkleden en netjes bestek. Op deze, andere, manier worden de daklozen ‘ge-eerd’ en hebben ze veel meer het idee dat ze bij iemand thuis uitgenodigd zijn. Ook is er meer gelegenheid om contact te krijgen met de elkaar.

Daarom hebben we besloten om met de bijdrage van het Vrouwen Zendings Comité de eerste benodigdheden te kopen om de mensen een fijnere plek te bieden. We hebben bestek gekocht, borden en glazen, waterkannen, broodmandjes en tafelkleden. Zie de ‘voor’ en ‘na’ foto’s hieronder.

Lees je dit en zou je wel willen bijdragen aan dit project? Neem dan even contact met ons op!

comedor

 

101MSDCF1

 

niet

 

Zaterdag gaan we op reis. We gaan met z’n drieen eerst vliegen naar Iguazu. Dit doen we omdat we de busreis naar Rio de Janeiro wel erg lang vinden voor Micha. In Puerto Iguazu hebben we dan een vakantieweekendje en gaan we de watervallen bezoeken! Vervolgens stappen we bij de rest van het team op de bus en rijden we naar Rio.

In Rio gaan we evangeliseren tijdens de Olympische Spelen. Er komen mensen uit allerlei landen en wat zou het mooi zijn als de vele christenen die naar Rio gaan eraan kunnen bijdragen dat veel bezoekers het goede nieuws mee naar huis nemen!

Na ongeveer twee weken vliegen we vanaf Sao Paulo (het onderstaande kaartje klopt dus niet helemaal) naar Costa Rica. Daar nemen we de bus naar Tegucigalpa in Honduras. Daar zijn we het grootste gedeelte van onze outreach. In dit kleine land in Centraal Amerika heeft men te maken met grote uitdagingen, zo leeft meer dan de helft van de bevolking onder de armoedegrens en zijn veel mensen betrokken bij geweld, drugshandel, prostitutie of andere misdaad. We sluiten hier weer aan bij de plaatselijke base van YWAM.

Na onze tijd in Honduras rijden we terug naar Costa Rica, waar we nog een aantal lessen ‘community development’ zullen volgen op de YWAM base.

Rond 22 september vliegen we naar Santiago, vanaf waar we met de bus terug naar Mendoza gaan voor de diplomering.

Na de DTS gaan we nog naar Lima in Peru, waar we Willem en Erna Vedder gaan bezoeken en wat mogen zien van het mooie werk dat zij daar doen.

Een hartelijke groet van ons!

Afbeelding1