Vacature

Nu ik, Linda, lekker in het ritme zit met mijn special need kindertjes en ik bij sommige duidelijk zie dat ik ze al nieuwe dingen heb kunnen leren, vraag ik me natuurlijk ook af wat er met hun vooruitgang gaat gebeuren als wij in februari terug gaan naar Nederland.

We kunnen ervan uitgaan dat er weer nieuwe vrijwilligers op de school zullen komen, aangezien de school goede contacten heeft met de YWAM basis in Muizenberg (vlakbij Kaapstad) en met Marco. YWAM is een wereldwijde christelijke organisatie die discipelschapstrainingen (DTS) organiseert waarin je nadenkt over hoe je je leven voor God kunt gebruiken. Een DTS bestaat uit 6 maanden; 3 maanden studie op een YWAM basis en 3 maanden outreach: wat je geleerd hebt in de praktijk brengen door op verschillende locaties vrijwilligers werk te doen. De outreach doe je vanuit een andere basis dan de studie. Van de mensen die hun outreach vanuit Muizenberg doen komen er vaak groepen naar de Wakkerstroom school toe. Ze maken dan bijvoorbeeld een muurschildering, organiseren een spelletjesdag of laten een toneelstukje zien. Maar deze groepen zijn er nooit voor een langere tijd.

Via Marco komen er ook vrijwilligers naar de school. Hij reist regelmatig naar Duitsland (zijn vaderland) om familie te bezoeken en om de verschillende projecten waarin hij is betrokken (werk met straatkinderen in Kaapstad / Sibongile / Wakkerstroom school) te promoten in kerken. De meeste individuele vrijwilligers die wij tot nu toe ontmoet hebben komen dan ook uit Duitsland.

Omdat ik al wel echt van mijn ‘special needs’ ben gaan houden en ik zie dat ze graag een beetje extra aandacht krijgen en graag in mijn veilige lokaaltje komen om op hun eigen niveau te werken hoop ik natuurlijk dat er na mij weer iemand komt die ze voor langere tijd kan helpen. Ik heb ondervonden dat het een groot voordeel voor mij is dat ik Nederlands spreek. Ik kon al vrij snel goed met de kinderen praten. Tabea en Anna kunnen bijvoorbeeld maar heel moeilijk een gesprek voeren met de kinderen die geen Engels kunnen praten.

DUS: Ik hoop op een Nederlandse opvolger die voor een wat langere tijd met de kinderen kan werken.Wij zijn nog geen eens op een derde van onze tijd hier, dus het voelt alsof ik hier wel erg vroeg mee ben, maar natuurlijk heeft de volgende special needs juf ook voorbereidingstijd en werk-opzegtermijn nodig. : – )

Nog even alle voordelen op een rij:
– ZA is een prachtig land
– Kost, inwoning en vervoer tegen kostprijs
– Ontzettend lieve kinderen
– Duidelijke afgebakende taak met veel vrijheid
– Je kan ook met z’n 2en komen
– Geweldige ervaring voor de rest van je leven

Februari ligt midden in het schooljaar en dan ben je waarschijnlijk gebonden aan werk of studie, maar ik kan nu al uit ervaring vertellen dat er waarschijnlijk geen moment zal komen waarop het op alle gebieden goed uitkomt om iets als dit te gaan doen. Wij hebben er in ieder geval geen spijt van!

Tot zover mijn promotiepraatje. Ik ga ook een berichtje sturen naar de Christelijke PABO’s, Woord & Daad en DVN
Mail me gerust; lindavandegeest@live.nl

Linda

Voetballes, afscheid, op visite, klasje, wijn proeven

Henk is samen met de zwitser Silvan (hij was hier voor een week of 3) begonnen met zijn voetballessen. Ook is hij begonnen met de computerlessen. Helaas werkte het netwerk niet, dus konden de kinderen niet inloggen. Maar dit maakte niet zoveel uit, aangezien het tegelijk ingedrukt houden van Ctrl, Alt en Delete en het intypen van de eigen naam moeilijk genoeg was voor de eerste les.

Pizza voor Silvan’s afscheid. (Henk’s idee natuurlijk)

Sharon, een leerling van de school, had Tabea en mij uitgenodigd om zondag op haar farm te komen kijken. Maar omdat het hek dicht zat gingen we naar een oom en tante van haar in de gekleurde wijk van Robertson.

De oom vertelde dat hij eerst ook op de farm had gewerkt maar dat hij daar maar weinig betaald kreeg. Omdat hij ander werk wou gaan doen moest hij uit zijn huis op de wijnboerderij weg en heeft hij een tijdje in een sloppenwijk gewoond. Hij is fruit gaan verkopen op een markt in Kaapstad. Nu woont hij in een mooi huis en hij vertelde dat zijn dochter ervan droomt om een dokter te worden en dat hij haar graag de gelegenheid wil geven om te gaan studeren. Ook vertelde hij, terwijl er thee en cake voor ons werd gebracht, dat in de tijd van de apartheid blanke mensen nooit zijn huis binnen gekomen zouden zijn om hem te bezoeken, maar dat hij blij is dat Zuid-Afrika langzaam aan het veranderen is. Omdat we graag voor het donker werd de wijk weer uit wilden zijn, zijn we niet zo lang gebleven. Maar toen we vertrokken vertelde de oom nog dat we nog maar eens moesten komen en dat hij dan zijn buren en familie zou uitnodigen voor een braai.

Henk legt de eerste contacten met Zuid-Afrikaanse brandweerlieden die een demonstratie komen geven op de school, hopende dat hij volgend jaar terug mag voor een lief klusje.

‘Mijn’ lokaaltje zoals het er nu uitziet. Het is erg fijn dat ik nu een eigen plek heb om te werken! Er is geen elektriciteit, maar ik heb 2 boxjes waarop ik via mijn mp3 een muziekje kan aanzetten. In het kastje dat ik samen met de kinderen gemaakt heb kan ik mijn knutsel- en leermaterialen kwijt.

Op een marktje heb ik kussens gekocht, zodat we een gezellig voorlees-hoekje hebben.

Christoline en Jesmine maken bloemen van papier.

De jongens maken ‘karretjies’.

Goed gedaan, Eldine!

Gisteren, maandagmiddag, zijn we wijn wezen proeven op een farm ter gelegenheid van het afscheid van Tabea. Zij is hier tegelijk met ons gekomen en is vandaag vertrokken. Naast Henk zit Martin-John, een zoon van aunty Annum. Wij verblijven in zijn kamer. Naast Martin-John zit Thomas, een vrijwilliger uit Duitsland die hier tot november blijft. Hij helpt Henk met zijn klussen en helpt de kinderen met wiskunde. Rechts zit Anne, ook uit Duitsland, zij blijft hier tot volgende week vrijdag en doet vrijwilligerswerk als klasse-assistent. Naast Anna zit Tabea.

Het gaat nog steeds erg goed met ons. We zijn blij dat we de stap genomen hebben om dit werk te gaan doen.

Liefs,
Henk & Linda

Lente

Per 1 september is het lente geworden in Zuid-Afrika! Daarom hier een aantal flora en fauna foto’s:

Als we naar de school toe rijden komen we langs veel fruitboomvelden die nu prachtig in bloei staan.

Ook de wijnstokken lopen nu uit.

Henk de dierenvriend.

Een zwerfhond pikt ons picknickkleedje in.

Spinnetje

Vreemde vogels

Bijzondere bloemen

Een walvis! (echt waar!)

Liefs, Henk & Linda
(foto gemaakt tijdens bergwandeling afgelopen zaterdag)

Luiers

Khayelitsha is de grootste sloppenwijk in Kaapstad. Volgens Marco wonen er 1,2 miljoen mensen op een oppervlakte dat maar 4 keer zo groot is als Spakenburg. In 2005 is hier in twee zeecontainers een opvangcentrum gestart voor (zwaar) gehandicapte kinderen; Sibongile. Veel Khosa mensen, de zwarte bevolking van de sloppenwijk, geloven dat er een vloek op gehandicapte kinderen rust en daarom worden ze vaak voor de buitenwereld verstopt. Bovendien leven veel grote gezinnen samen in een klein krot en is het percentage tienermoeders erg groot, regelmatig als gevolg van incest of verkrachting. Door deze redenen wordt er vaak niet goed voor de gehandicapte kinderen gezorgd. Het eerste opvanghuis is opgezet door een Khosa dame die haar eigen gehandicapte kindje had verloren. Later is Marco, onze contactpersoon, deel geworden van het bestuur van Sibongile en inmiddels zijn de twee containers twee opvanghuizen geworden waarin elk ongeveer 15 kinderen wonen.

Sibongile doet het werk dat de overheid eigenlijk zou moeten doen en is netjes geregistreerd, maar wacht nog steeds op finaciele overheidssteun. Hierdoor zijn de opvanghuizen en de mamma’s die hier werken afhankelijk van giften. Mensen en organisaties geven graag giften in de vorm van dingen die ze later terug kunnen zien, zoals een speeltoestel of bedjes voor de kinderen. Hierdoor zien de huizen er mooi en verzorgd uit, maar heeft Sibongile wel moeite om de normale doorlopende rekeningen te betalen.

Wij hebben besloten om met een gedeelte van het sponsorgeld dat we niet speciaal voor de kinderen van de Wakkerstroom school hebben gekregen het opvanghuis te ondersteunen door een maand luiers te sponsoren. De kosten hiervan zijn 900 euro.

Zoals we op de ‘Help Helpen’ pagina al geschreven hadden, waren we bezig om uit te zoeken of we misschien het hospice hier in de buurt en Sibongile samen konden brengen om van elkaars contacten gebruik te maken om goedkoper luiers in te kunnen kopen. Helaas is gebleken dat dit niet mogelijk is omdat het hopsice voornamelijk luiers voor volwassenen nodig heeft en het opvanghuis alleen luiers voor kinderen gebruikt, welke door een andere fabrikant geleverd worden.

Maar Marco had al wel een goede prijs bij de groothandel in Khayelitsha. Dus daar zijn we vrijdagmiddag naar toe geweest om 182 pakken luiers op te halen en vervolgens naar de twee Sibongile huizen te brengen. Het was indrukwekkend om te zien wat voor werk er in deze huizen gedaan wordt. Drie mamma’s per huis hebben hun handen vol aan de 15 kinderen die ze verzorgen. Het was verdrietig om te zien dat sommige kinderen die pas op latere leeftijd zijn ‘ontdekt’ in een veel betere conditie hadden kunnen zijn als ze eerder de juiste verzorging hadden gekregen.

Wat we ook zagen was dat kinderen uit de buurt komen spelen op de speeltoestellen van de opvanghuizen en ook spelen met de gehandicapte kinderen. Het is een van de doelen van Sibongile om buurtbewoners en familieleden voor te lichten over de ziektes van de kinderen zodat de houding tegenover de gehandicapte kinderen kan gaan veranderen en kinderen in de toekomst misschien in hun eigen huis bij hun eigen ouders begeleid kunnen worden.

Na honderden luiers te hebben gesjouwd gaat een Khayelitshaans kippetje er wel in!

Aunty Sissy

De familie Abrahams besteedt veel tijd aan de school en de bijeenkomsten en heeft daarom een huishoudelijke hulp; aunty Sissy. Aunty Sissy doet onze was en stofzuigt onze kamer en zorgt er op die manier voor dat ons verblijf bij de Abrahams nóg aangenamer is. Een aantal keer per week komt aunty Sissy vanuit Mc Gregor, een plaatsje hier een half uur vandaan, naar de Abrahams gelift. Als ze laat klaar is met haar werk heeft ze geens kans meer op een lift en soms krijgt ze geen lift, dus ze slaapt ook regelmatig bij de Abrahams. Vorige week nodigde aunty Sissy ons uit om zondag bij haar naar de kerk te komen. Toen we haar ophaalden schrokken we wel even. We hadden niet gedacht dat ze zo arm woont; in een zelf gemaakt krot zonder vloer.  

De kerk was weer een hele belevenis voor ons. Er waren niet veel mensen, misschien 30, maar ze zongen net zo hard als de hele Noorderkerk en er werd enthousiast gedanst. Halverwege de dienst was er gelegenheid om voor elkaar te bidden. Dit gebeurt dan geknield voorin de kerk. Aunty Sissy vroeg of ik voor haar en haar familie wou bidden. Haar man is alcoholist. Ik vond het fijn om voor haar te mogen bidden, maar ik moest zowat ik haar oor schreeuwen omdat er ondertussen enthousiast op het keyboard en de drum gespeeld werd.. voor mij niet helemaal logisch. Er werd ook voor ons gebeden. Wij moesten in het midden gaan staan en de hele kerk kwam om ons heen staad en bad voor ons werk hier in Zuid-Afrika; heel bijzonder. Ook was de opbrengst van de collecte voor ons werk. We mogen zelf bepalen hoe we het gebruiken. Bijzonder dat deze mensen ons meteen willen ondersteunen en willen geven van het weinige dat ze hebben!

Na de dienst konden we niet binnen komen bij Aunty Sissy, want toen we terug kwamen van de kerk had aunty Sissy’s man gedronken en lag hij op bed. Ik mocht een foto maken van aunty Sissy en over haar op de site schrijven. Ze wil graag gebed voor haar man dat hij stopt met drinken en gebed voor haar twee kinderen.