Eerste sponsorgeld besteed


We hebben het eerste sponsorgeld hier uit mogen geven. Met 900 euro is een extra lokaaltje gebouwd. (Zie ook de ‘Help Helpen’ pagina) Hierin zal een klein bibliotheekje met leesboeken voor de kinderen komen en Linda kan het lokaaltje gebruiken om met de special need kinderen in te werken. Later zal het lokaaltje voor allerlei doeleinden gebruikt worden aangezien er in de school geen ruimte is behalve de klaslokalen en een klein kantoor. Linda mocht de kleur kiezen, dus het is een mooi zachtroze lokaal geworden.


Met de special need kinderen ben ik nu van lege verfblikken en resthout een kastje aan het maken voor in het lokaal. Het is erg leuk werk om met ze te doen, maar ik moet ze wel echt in de gaten houden. Toen Denchiville vandaag klaar was met zijn plank ging hij nog even verder op de boom. En toen Dawid klaar was smeerde hij snel nog even z’n hele gezicht eronder.

Ieren, bejaardenhuis, hospice, begrafenis, de wijngaard

In Kaapstad zit een Youth with a Mission basis waar aunty Annum goed contact mee heeft en daarom komen er regelmatig groepen daarvandaan om op de school te helpen en in de buurt hun handen uit de mouwen te steken. In de afgelopen week verbleef hier een groep van 24 Noord-Ieren. Op de school hebben ze allerlei leuke activiteiten met de kinderen gedaan (op de foto hieronder met ‘mijn’ special needs en een parachute),

een muurschildering gemaakt en Henk had een stuk of 5 assisten bij zijn klussen. We zijn met hen meegegaan naar het bejaardenhuis waar ze de mensen bezochten en in een zaaltje een aantal liederen zongen en voor de mensen baden. Het is een bejaardenhuis in een arme wijk opgericht speciaal voor mensen die mishandeld zijn of die geen plek hebben om te wonen of geen mensen om voor hen te zorgen, dus veel van hen krijgen nooit bezoek en waarderen het erg als er iemand langs komt.

Ook zijn we naar een hospice geweest waar terminale patienten (AIDS, TBC, en Kanker) de laatste weken van hun leven kunnen wonen. Ook hebben ze hier op woensdag een dagopvang voor chronisch zieke kinderen die haast niets kunnen, zodat de ouders of grootouders een dag de tijd hebben voor andere kinderen of dingen. De kinderen worden dan opgehaald met een busje.

We hebben daar met een vrijwilligster die de administratie doet gepraat. Toen we hiernaar vroegen vertelde ze dat ze geld ontvangen van de overheid, maar dat dit niet voldoende is om de kosten te dekken en het personeel te betalen. Het personeel ontvangt ongeveer 60% van het salaris dat ze elders zouden krijgen. Daarom zijn ze ook afhankelijk van giften. Een van de grote kostenposten is de luiers voor de mensen en de kinderen. Marco en Justine leiden een opvanghuis voor ernstig gehandicapte kinderen in Kaapstad en voor hen zijn luiers ook een grote kostenpost. We hebben Marco hun emailadres gegeven zodat ze misschien samen kunnen inkopen of van elkaars contacten gebruik kunnen maken. Als bekend is waar ze het voordeligst de luiers kunnen kopen is het misschien een mooie gelegenheid voor ons om het hospice financieel te helpen.

Dat het Nederlands erg op het Afrikaans lijkt is een groot voordeel voor ons. Wij kunnen redelijk communiceren met de kleine kinderen en oudere mensen die geen Engels spreken. Voor de Ieren en voor Tabea is dit veel moeilijker. We spreken hier verder veel Engels; we praten alleen Nederlands als we met z’n tweeen zijn.

Zondagmorgen zijn we naar een begrafenisdienst geweest. Een meisje van 17 jaar dat naar de Wakkerstroomschool toe ging is overleden, waaraan is voor ons niet helemaal duidelijk; iets in haar hoofd, misschien in combinatie met een hartaanval. Wij hebben het meisje nooit ontmoet, maar volgens aunty Annum konden we wel met haar meegaan naar de begrafenis. Tabea, Henk en ik waren de enige blanken in een overvol zaaltje waar de dienst gehouden werd. Het was heel bijzonder en mooi om de dienst mee te maken.

We waren gevraagd om zondagmiddag langs te komen bij een gezin dat woont in een van de huisjes op de wijnboerderijen waar we al eerder waren geweest. Toen we aankwamen zat het huis vol met kleine kinderen en een aantal volwassenen die samen een bloedige horrorfilm zaten te kijken (zij zijn degene in de buurt met een televisietje en dvd speler, ook al werkt het geluid maar half) en er was niet echt gelegenheid voor iets anders. Dus hebben we nog even buiten met de vrouw des huizes, aunty Betty staan praten. Toen wij aankwamen op de school werkte zij als kok in de keuken, maar de wijnboer heeft haar verboden om op de school te werken, omdat haar gezin in een huisje van de boer woont moet ze op de wijngaard blijven werken. Ze nodigde ons uit om de volgende dag bij haar op de wijngaard te komen kijken om te zien hoe het werk is. Maandag was een nationale vrije dag (vrouwendag), maar de werkers op de wijngaard moesten blijkbaar wel werken. Dus wij zijn maandagmiddag naar de wijngaard gegaan en we dachten dat we daar wel even een paar uur konden meehelpen, maar het bleek moeilijker te zijn dan we dachten. Ze knippen nu de oude en zwakke takken af en snoeien de nieuwe sterke takken, maar voor ons is er haast geen verschil te zien.

 

Gelukkig zijn we er ook nog als de druiven geoogst worden, vanaf januari, dus hebben we beloofd dat we dan maar komen helpen.

Als je voor ons wilt bidden, heel graag voor de volgende dingen:
– Danken dat onze start hier zo goed is en bidden dat God ons hier wil gebruiken om wat voor de mensen te kunnen betekenen.
– Wijsheid om het geld dat zoveel mensen bij elkaar hebben gebracht goed te besteden.
– Voor het meisje (een jaar of 16/17?) dat me schreef dat ze zwanger is.

Heel veel liefs,

Henk & Linda

Foto’s van week 2

Bedankt voor alle leuke reacties die we op onze berichtjes krijgen! Ook onze tweede werkweek is goed verlopen. Henk heeft geschildert en geklust en Linda kon verder werken met de ‘special need’  kids.

Vorige week zondagmiddag zijn we met Martin-John naar een aantal huisjes op een wijngaard geweest. De mensen wonen hier in huisjes van de wijnboer.

Een deel van een gezin voor hun huisje. De dochter van dit echtpaar schreef met later een briefje met de zin; I have no brothers or sisters, my father drink and my mother drink. Het probleem van uitzichtloosheid en alcoholisme is hier groot!

Niet zo’n mooie foto, maar hij geeft wel de sfeer weer. We liepen de huisjes af en er liepen steeds meer mensen met ons mee. We staan om een vuurtje want het is al koud aan het worden. Martin-John maakte een praatje met de mensen, vroeg waar we voor konden bidden en hij las een stukje uit de Bijbel. Het was heel bijzonder om te zien hoe deze mensen leven, hoe open ze zijn en dat ze het echt waarderen als we langs komen en voor ze bidden.

Goed gedaan Peter! Hij is een van de ‘special need’ kinderen die ik elke dag een half uurtje begeleid.

Naast het half uurtje hard werken elke dag wil ik ook graag twee keer per week een middagje wat leuks doen met alle special need kids. Deze week hebben we een fotolijstje gemaakt op karton met crepepapier. Het was erg leuk! Het scheelt dat hier niet zo erg het probleem heerst van meisjesdingen en jongenskleuren etc. Volgende week wil ik iets leuks maken voor de moeders, want dat is het hier nationale vrouwendag. Ideetjes voor simpele knutselwerkjes en/of spelletjes waarbij niet al te veel verschillende materialen nodig zijn zijn erg welkom. Hetzelfde geldt voor leuke oefeningen om de getallen 1-20 te leren.

De prachtige natuur van Zuid-Afrika

Struisvogeltje voeren

Henk checkt even de afzuiging bij de lokale brandweer

De kerk waar we zondag naar toe zijn geweest; een dienst zoals wij die totaal niet gewend zijn (van drie uur).

Een huisje naast de kerk

Ik krijg veel brieven van de oudere meisjes van de school. Tijdens dit weekeinde heb ik terug geschreven. Het lijkt me een goede manier om de kinderen en hun situatie te leren kennen en zo kunnen de meiden hun Engels oefenen.

Onze eerste werkweek

Het gaat goed met ons hier in Zuid-Afrika. Vandaag is het zaterdag en zometeen gaan we samen op pad en zullen we in een internetcafé dit bericht op de site zetten. In de afgelopen week heeft Henk , samen met Martin-John, een zoon van aunty Annum die altijd erg vrolijk en gezellig is, nog verder geholpen op de school in het klaslokaal dat de kerk gesponsord heeft. Hij timmert en schildert van alles dus ik verwacht dat hij erg handig is geworden als we weer terug zijn in Nederland.

Ik kon in de afgelopen week al beginnen met de kinderen met de ‘special needs’. Elke dag neem ik 8 kinderen elk een half uur apart. In het begin was het wel moeilijk om met ze te communiceren, maar het is al beter aan het worden nu ik een aantal belangrijke Afrikaanse woorden weet. Het zijn 5 kinderen uit grade 5 (ik denk ongeveer groep 6) en 3 uit grade 3 (groep 4?). Twee van de grade 5 kinderen waren er deze week niet. Johannes, vertelde Aunty Annum, is lichamelijk ook zwak en zijn moeder houdt hem daarom vaak thuis in de winter als het koud is. Johannes is ook degene van de kinderen die het slechts kan leren. Ik heb hun werkboeken gezien waar Nelly (degene van wie we de auto hebben overgenomen) met ze in gewerkt heeft en hij heeft alleen maar met kleurtjes tekeningen ingekrast. Ik denk dat hij echt zwak begaafd is, maar ik zal hem later wel ontmoeten. De twee leraren van de klassen zijn wel echt blij dat ik de kinderen uit de les neem, want ze kunnen weinig met ze. Ik vind het voor de kinderen wel heel zielig dat ze niet op hun eigen niveau les kunnen krijgen. Daarom wil ik naast het half uurtje per dag de kinderen ook graag regelmatig met z’n allen de les uit nemen om wat leuks met ze te doen zoals een spel of knutselen. De leraren vonden dit een goed idee om dat ze zich dan ook sociaal en motorisch verder kunnen ontwikkelen.

We konden in de afgelopen week ook helpen in de keuken. Aunty Betty is daar de chef en ze bereidt elke dag een warme maaltijd voor de kinderen. Ik heb ook heel veel foto’s gemaakt van kinderhoofdjes in de afgelopen week. Ze willen allemaal graag op de foto, zelfs de oudere jongens. Ik vind het allemaal erg knappe kinderen. De kinderen vinden ons erg interessant, maar veel zijn ook erg verlegen. Maar als ze eenmaal contact hebben gemaakt lachen en zwaaien ze de hele tijd naar ons. Ze zitten ook erg graag aan onze kleren en haren.

Aan het eind van de pauze blaast een van de leraren op een fluitje. Op de een of andere manier horen alle kinderen dit meteen. Als het fluitje klinkt blijven ze allemaal opeens precies staan waar ze stonden en is het opeens helemaal stil. Als iedereen dit netjes doet klinkt het fluitje daarna nog eens en gaan alle kinderen naar hun klaslokaal. Hier wachten de meisjes en jongens in twee verschillende rijen. Als de leraar het aangeeft dreunen ze een dankgebedje op en soms moeten ze dan nog hun handen wassen en drogen voor ze naar binnen mogen. Discipline bijbrengen is echt een van de doelen van de school. Dit omdat de kinderen dit thuis missen. Omdat wij anders gewend zijn is dit wel even bijzonder voor ons.

We staan hier lekker vroeg op; 6.45. Om half 8 moeten we in de auto zitten. De school begint om 8 uur.

Gisteren was Marco hier om te kijken hoe de zaken op de school ervoor staan en hoe de vrijwilligers (wij) kunnen worden ingezet. Hij nam twee meiden mee van de “Jeugd met Een Opdracht” basis (YWAM) in Kaapstad. Op vrijdag is de school om 13.00 uit en daarom zijn we gistermiddag samen met Marco, Tabea, Martina en Lucy naar een warm-water-bron-zwembad geweest hier dichtbij in Montagu om te genieten van het begin van ons 2e weekend in Zuid-Afrika. Ohja! Gisteravond was onze eerste Afrikaanse braai!

Liefs,

Henk & Linda

P.S. We zijn niet op onze mobiele nummers bereikbaar. We hebben nu wel een Afrikaans nr, dat zullen we later nog doorgeven. Ons adres komt later bij adresgegevens op de website te staan.

Eerste dagen

We zijn alweer een paar dagen in ZA. Onze eerste tijd in Kaapstad was echt super. Marco kan heel enthousiast vertellen over zijn werk. Hij werkt voornamelijk met straatkinderen,maar hij coördineert vrijwilligers voor verschillende projecten in Kaapstad en heeft veel mooie verhalen. Hij zal ons later ook nog naar verschillende projecten meenemen. Op de foto ons eerste ontbijt met Marco en Tabea.

Zaterdagmiddag zijn we na een uitgebreid ontbijt bij Marco en Justine gaan rijden naar de school. We hebben de mooie route gekozen, die ook inderdaad erg mooi was. Het landschap hier heeft lage bergen en het uitzicht vanaf de toppen is prachtig. De reis duurde wel langer dan we gedacht hadden maar we kwamen nog net voordat het hier donker wordt (rond 6 uur) aan. Toen we aankwamen wou aunty Annum net vertrekken om boodschappen te gaan doen. Ze had ons namelijk al aan het einde van de middag verwacht. Nadat ze ons kort onze kamers had laten zien en de keuken vetrok ze en daar zaten we dan met z’n drieen in een koud onbekend huis met een rammelende maag. Rond half negen kwam aunty Annum terug en hebben we gegeten. Het eten was erg goed; een soort lasagne met ei. Aunty Annum gaf ons nog meer informatie over de school en wat we kunnen gaan doen. Henk zal sowieso starten met de computerlessen en ik met het geven van bijles aan een stuk of 8 kinderen met special needs.

Uncle Martin, aunty Annum’s man, is er niet. Hij is in Canada op familiebezoek bij hun gloednieuwe kleinkind. Aunty Annum zou daar ook naartoe gaan maar dit is niet doorgegaan, waarschijnlijk omdat er niet genoeg geld is. Er verblijft op dit moment ook een dochter van Aunty Annum in het huis met twee kids. Haar man is op outreach (evangelisatie). Ook zijn er op dit moment twee zonen in het huis die op het terrein van de school het extra klaslokaal bouwen dat door onze kerk gesponsord is. Zij kwamen gisteravond laat binnen en we hebben aan de keukentafel gezeten en echt met ze gelachen. De ene, Martin John, woont hier altijd. De andere, Ryan, woont in Kaapstad. Verder woont er hier in huis nog een dochter, Anchen, maar die hebben we nog niet veel gezien. En dan is er natuurlijk Tabea, het duitse meisje dat met ons meegereden is vanuit Kaapstad.

Onze kamer is super. We hebben er naast twee bedden ook een bureautje en twee stoelen, een spiegel, een kast en nog een klein tafeltje staan. Het is groot genoeg om je even terug te trekken als je wilt computeren of een boek lezen ofzo.

Wel is het hier in huis erg koud. Het weer is overdag echt heel lekker; we kunnen met lange mouwen zonder jas lekker in de zon zitten. Maar zodra de zon weg is wordt het heel snel erg koud en op de een of andere manier lijkt het bij de Abrahams in huis nog kouder te zijn en er is natuurlijk geen verwarming. Maar ik heb al een lekkere badjas gekocht.

Zondag zijn we naar de kerk gegaan in Robertson. Dit is de kerk waar aunty Annum heengaat. Het was een Evangelische kerk. Er zijn hier meerdere kerken en we zullen de volgende weken verschillende bezoeken. Aansluitend aan de dienst was er een kinderdienst. Dit was echt waanzinnig om te zien. Er waren honderden kinderen en er was een supergoed programma met dans en toneel en spelletjes.
Na de dienst was er een erg lekker lunch; kip met een onbekende groente met rijst. Daarna zijn we met z’n drieen naar de school gereden waar Ryan en Martin-John samen met Koos (de klusjesman van de school) bezig waren om het klaslokaal af te maken. Thabea en ik hebben lekker in de zon tegen een boom aangezeten en gelezen en Henk heeft geholpen met schilderen. Vooral Ryan wou het lokaal nu graag wel afmaken zodat hij snel weer terug kan naar zijn familie. Toen de zon weggging werd het vandaag weer erg koud. Thabea en ik zijn toen naar huis gereden. Ik heb het eerst de auto bestuurd en links gereden, maar het ging allemaal prima. Henk reed met de broers terug.

Vanmorgen was ons officiele welkom. We hebben zelf een verhaaltje verteld en we werden bedankt voor onze komst en ook uitgebreid voor het klaslokaal. Ohja gisteren hebben we nog apen gezien:

Ik zit nu in de school, maar iemand anders wacht al op de computer dus ik moet het nu verder kort houden (het eerste deel had ik al eerder getypt), maar vandaag heb ik, Linda, de 8 kinderen ontmoet met de special needs die ik elke dag een half uur apart zal nemen. Morgen zal ik hiermee gaan beginnen. Henk is vandaag nog bezig geweest met het nieuwe klaslokaal.

Een heel verhaal, en nog niet alles is verteld, maar dat komt nog wel.

Liefs,
Henk & Linda