Grace April

In de week dat Felie is geboren, is er in Port Elisabeth, Zuid-Afrika, een pasgeboren baby’tje gevonden in een afvoergoot. De (schokkende) foto die genomen is staat onderaan dit bericht. Toen ik deze foto als net nieuwe moeder zag, barstte ik meteen in tranen uit. Wat afschuwelijk! Wat een verschil tussen hoe Felie is ontvangen en hoe dit kindje ongewenst en ongeliefd is.

Wat heeft de moeder van deze baby meegemaakt dat ze tot deze stap is gekomen? Hoe kun je zo wanhopig of door verslaving gedreven zijn dat je je eigen voldragen kind achterlaat? En hoe had dit voorkomen kunnen worden? Wat als deze vrouw één iemand had gehad in haar leven die er voor haar geweest was? Eén iemand die haar liefde gegeven had, die haar had verteld over andere opties, die haar pijn met haar gedragen had, die haar over Gods liefde had verteld. Wat voor verschil had dat kunnen maken?

Straks mag ik weer aan het werk in 7de Laan. Wat een voorrecht dat ik dankzij steun van familie en vrienden er mag zijn voor een aantal ‘risico kinderen’ in deze wijk! Ik hoop dat we als team een verschil mogen maken in de levens van deze kinderen!

Als je zelf een fijne jeugd hebt gehad en je groeit op in een gezond milieu is het soms moeilijk om te zien dat de wereld zwaar lijdt onder het kwaad. Niet alleen hier, natuurlijk ook in Nederland. Hoeveel kinderen in Nederland zijn elke dag bang omdat ze gepest worden? Hoeveel mensen gebruiken antidepressiva? Hoeveel mensen zonder netwerk voelen zich alleen?

Wat voelde ik een spijt toen iemand vlakbij zelfmoord pleegde. We wisten dat hij alleen was. Waarom hadden we hem nooit te eten gevraagd? Ik heb mezelf toen beloofd dat ik die fout niet weer zou maken. Dat ik mijn ogen open zou houden voor mensen in mijn omgeving die alleen zijn. Maar hoe snel word je wel niet volledig in beslag genomen door je eigen gezin en de dingen die je zelf belangrijk vindt?

Het gevonden baby’tje is een meisje. Ze was onderkoeld en ze had ademhalingsproblemen, maar ze heeft het overleefd en ze is Grace April genoemd. Waarom deel ik deze foto? Niet om zomaar een lekkere tranentrekker te hebben op onze blog. Wij als christenen mogen als licht in deze wereld zijn. Wij kunnen een verschil maken. Ik hoop dat ik vanuit mijn eigen ervaringen anderen mag inspireren. Inspireren om er niet alleen te zijn voor je eigen gezin en vrienden, maar ook voor de mensen van wie het moeilijker is om te houden. De mensen die je teleur stellen. De mensen wiens eigen schuld het is. Maar ook gewoon de mensen die zogenaamd net een tikkeltje anders zijn.

Zijn er mensen in jouw omgeving alleen?

 

IMG-20180415

http://www.dailymail.co.uk/news/article-5597851/Miracle-baby-rescued-ALIVE-dumped-storm-drain-left-die.html

https://www.dailyvoice.co.za/news/national/newborn-baby-girl-found-in-drain-in-pe-14236148

Tranen

Vanmorgen zat ik gezellig te ontbijten met Micha. Sinds een paar weken gaat hij twee ochtenden naar een speelschooltje en vanmorgen zijn we mooi op tijd. Maar dan stappen we in de auto en begint het een beetje tegen te zitten. Ik zie dat de dichtstbijzijnde uitgang van ons complex afgesloten is en dat ik een paar straten moet omrijden. Eenmaal op de hoofdweg kom ik terecht in een bijna stilstaande verkeersopstopping. Het ritje van 20 minuten kost me een uur en we komen veel te laat aan op het speelschooltje.

Normaal brengen we Micha als er nog vrij gespeeld kan worden en stort hij zich meteen op de auto’s en treinen. Maar nu zitten de kinderen op de mat naar een Bijbelverhaal te luisteren, in het Engels natuurlijk. Dit blijkt een lastiger moment te zijn om te settelen en het is dan ook de eerste keer dat ik Micha huilend achterlaat op het schooltje. In de auto op de terugweg begin ik zelf te huilen.

De andere kant op is het rustiger en ik kan nu wel bijna in één keer door rijden. Bij het stoplicht staat een man te bedelen. Daarna zie ik tientallen mannen langs de weg zitten die hopen vandaag nog opgepikt te worden en werk te hebben. Als ik bijna thuis ben zie ik iemand in een prullenbak zoeken.

Thuis hoor ik dat Micha al na een paar minuten lekker ging spelen.

Waarom huilde ik ook alweer?
Ohja, ik weet het.

Dat moeten de zwangerschapshormomen zijn…

12 April: Day Zero

Day Zero, het klinkt als de titel van een science fiction film..

Hier in Kaapstad is ‘Day Zero’ een daadwerkelijke dreiging en voorspeld op 12 april 2018. Het is berekend dat er op deze dag geen water meer uit de kraan komt in Kaapstad. Het systeem wordt dan afgesloten en alleen bepaalde plaatsen zoals ziekenhuizen hebben dan nog toegang tot het laatste water dat in de dammen rond Kaapstad staat.

Er is al lange tijd een ernstige droogte in de West Kaap en de watervoorraad in de dammen is historisch laag. Al sinds we hier zijn gelden waterrestricties. Voor een plasje spoel je de wc niet door en je douchet zo kort mogelijk en je vangt het water hiervan op. Overal kom je oproepen tegen om spaarzaam met water om te gaan.

Vorige week reden we met Ward en Suzanne terug van ons uitstapje naar Franschhoek en Henk wilde graag ‘de toeristische route’ rijden en een kijkje nemen bij de Theewaterskloofdam, de grootste dam waaruit Kaapstad wordt voorzien van water. Hieronder zie je het verschil tussen wat Maps aangaf en de huidige situatie..

Day zero

Eerder had ik al wat doorstuurberichtjes gekregen over een gezamenlijk stiltemoment en toen ik een aantal dagen terug in de supermarkt was, werd er een verzoek omgeroepen om een moment stil te zijn en te bidden voor regen. Toch ook een bijzonder moment, zo’n oproep tot gebed zal in Nederland niet snel meer voorkomen.

We hebben ons tot voor kort niet veel zorgen gemaakt rondom Day Zero, maar nu de datum alwéér naar voren is gekomen, naar 12 april, is het wel erg kort na de bevalling. (Ik ben op 1 april uitgerekend.) Ik hoop van harte dat ik in de eerste week na de bevalling nog kan douchen en dat Henk nog niet in de rij hoeft te gaan staan voor water.

Na Day Zero zullen we naar waterpunten moeten gaan waar je per persoon elke dag 25 liter water op mag halen. Dat is ongeveer 1/5de van wat een Nederlander gemiddeld per dag verbruikt. Deze waterpunten zullen worden bewaakt door politie of militairen. Veel mensen zijn gespannen voor hoe het er na Day Zero aan toe zal gaan. Komen er rellen? Kunnen er ziektes uitbreken? Er is veel onduidelijkheid en het wordt de overheid verweten dat er niet op tijd is begonnen met waterrestricties en het treffen van voorbereidingen. Hoe zal het zijn voor de mensen die geen 25 liter water kunnen dragen (of 75 voor je gezin)? En wat als je geen auto hebt? Hoe kun je als huurder bewijzen hoeveel mensen er in je huishouden zijn? Welke voorzieningen en bedrijven zullen moeten sluiten?

Wij kunnen ons voorbereiden door een eerste voorraad drinkwater in te slaan. Op dit moment kom je in de supermarkt de grote waterflessen al niet meer tegen. We hebben de 25 liter jerrycans om water mee op te halen via iemand kunnen bestellen, want de winkel waar we eerst naar toe gingen had al een wachtlijst met 1500 namen voor deze jerrycans! Verder hopen we binnenkort een watergoot langs het dak te hebben, want er gaat waarschijnlijk eerder regen vallen, dan dat er weer water uit de kraan komt.

Deze mensen staan in de rij bij een bronwaterpunt om hun voorraadflessen te vullen.
Deze mensen staan in de rij bij een bronwaterpunt om hun voorraadflessen te vullen.

We zullen een tijdje met weinig water moeten leven en misschien een gedeelte van de dag kwijt zijn aan het halen van water. We proberen ons niet te druk te maken (Henk maakt zich sowieso niet druk natuurlijk) en ons zo goed mogelijk voor te bereiden. Hosa zal in deze tijd waarschijnlijk nog meer mensen tot zegen kunnen zijn, bijvoorbeeld als we om ons heen de ouderen en alleenstaanden zien die zelf geen water kunnen halen.

Graag vragen we jullie gebed voor de inwoners van de stad. Dat er regen mag komen, maar dat we ons ook realiseren dat we afhankelijk zijn van God en de regen uit Zijn hand mogen ontvangen. Ook is gebed voor een eerlijke overheid hard nodig en gebed voor alle achtergestelde bevolkingsgroepen hier in Kaapstad.

Konden we maar een paar Afrikaanse zonnige zomerdagen inwisselen voor een paar grijze Nederlandse regendagen.. 🙂